Przeglądanie po tagach

literatura austriacka

korekta bernhard

[SEMINARIUM] Segregowanie i porządkowanie – „Korekta” Bernharda / Z cyklu „Literatura austriacka i psychoanaliza”

Bezimienny narrator przybywa do domu pewnego preparatora zwierząt, by tam posegregować i uporządkować papiery po zmarłym śmiercią samobójczą przyjacielu obu mężczyzn, uczonego nazwiskiem Roithamer. Uczony odebrał sobie życie po klęsce swojego ostatniego wielkiego przedsięwzięcia: dziwnego domu o kształcie stożka, w którym miała zamieszkać jego ukochana siostra. Jaki jest związek między intensywną miłością bohatera do siostry, a jego szaleńczym dążeniem do stworzenia architektonicznej doskonałości?

Prowadzenie: Ewa Modzelewska-Kossowska (Polskie Towarzystwo Psychoanalityczne) i prof. Adam Lipszyc (IFiS PAN)

Wymagana lektura: Thomas Bernhard Korekta, przeł. Marek Kędzierski, Warszawa 2013

Wymagana rejestracja: agnieszka.borkiewicz@bmeia.gv.at


Opis: Austriackie Forum Kultury

thomas bernhard

[TEATR] „Przed odejściem w stan spoczynku” Thomasa Bernharda w reż. Grzegorza Wiśniewskiego

Thomas Bernhard, współczesny klasyk literatury niemieckojęzycznej zwany „sumieniem Austrii”, odkrywał to, co wstydliwie skrywane, zamiatane pod dywan w kraju nad pięknym, modrym Dunajem, ojczyźnie walca i boskiej dekadencji, krzepkich tyrolskich górali, bajecznych krajobrazów i… nierozliczonej historii. Demaskowaniem zaplecza ukrytego za idylliczną fasadą, krytykowaniem państwa, instytucji, uznanych autorytetów, w oczywisty sposób narażał się rodakom. Oskarżali go o „kalanie własnego gniazda”. On natomiast zakazał przed śmiercią publikowania i wystawiania w Austrii swoich dzieł aż do 2059 roku.

Akcję jednej ze swoich najlepszych sztuk Przed odejściem w stan spoczynku przeniósł do Niemiec, gdzie podobnie jak w jego ojczyźnie, wciąż pokutują demony przeszłości. Nawiedzają poczciwe rodziny, których szanowane domostwa skrywają upiorne tajemnice. Trójka rodzeństwa wiedzie normalne mieszczańskie życie. Brat, szanowany sędzia, utrzymuje dwie siostry, z których jedna jest kaleką, ofiarą amerykańskiego nalotu z czasów II wojny światowej. W podziwianym za szlachetność, poświęcenie i oddanie rodzinie sędzim nikt nie rozpoznaje byłego oficera SS, nikt nie kojarzy go ze zbrodniczą przeszłością.

Tak jak nikt nie zdaje sobie sprawy, że jego życie rodzinne podporządkowane jest jednej dacie 7 października, dniu urodzin Himmlera. Pomijając wierność zbrodniczej ideologii, nikt nie podejrzewa, że relacje między rodzeństwem naznaczone są perwersją, rozmaitymi patologiami, z kazirodztwem włącznie.

Zjadliwie i z demaskatorską pasją rozlicza się Bernhard z przemilczaną historią, która odciska piętno na współczesności. Historia drugiej wojny jest tu jednak pretekstem do refleksji na temat zbrodniczych idei, które wciąż odradzają się w rozmaitych zakątkach świata, prowadząc do kolejnych eksplozji okrucieństwa.


O B S A D A: Wera Milena LISIECKA, Klara Matylda PASZCZENKO, Rudolf Hoeller Andrzej WICHROWSKI


ZŁOTA MASKA za najlepsze przedstawienie sezonu 2010/2011
ZŁOTA MASKA dla Grzegorza Wiśniewskiego – najlepsza reżyseria w sezonie 2010/2011
ZŁOTA MASKA dla Mileny Lisieckiej – najlepsza rola kobieca w sezonie 2010/2011
ZŁOTA MASKA dla Matyldy Paszczenko – najlepsza rola kobieca w sezonie 2010/2011
ZŁOTA MASKA dla Andrzeja Wichrowskiego – najlepsza rola męska w sezonie 2010/2011


Materiały: Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi

thomas bernhard

[TEATR] „Przed odejściem w stan spoczynku” Thomasa Bernharda w reż. Grzegorza Wiśniewskiego

Thomas Bernhard, współczesny klasyk literatury niemieckojęzycznej zwany „sumieniem Austrii”, odkrywał to, co wstydliwie skrywane, zamiatane pod dywan w kraju nad pięknym, modrym Dunajem, ojczyźnie walca i boskiej dekadencji, krzepkich tyrolskich górali, bajecznych krajobrazów i… nierozliczonej historii. Demaskowaniem zaplecza ukrytego za idylliczną fasadą, krytykowaniem państwa, instytucji, uznanych autorytetów, w oczywisty sposób narażał się rodakom. Oskarżali go o „kalanie własnego gniazda”. On natomiast zakazał przed śmiercią publikowania i wystawiania w Austrii swoich dzieł aż do 2059 roku.

Akcję jednej ze swoich najlepszych sztuk Przed odejściem w stan spoczynku przeniósł do Niemiec, gdzie podobnie jak w jego ojczyźnie, wciąż pokutują demony przeszłości. Nawiedzają poczciwe rodziny, których szanowane domostwa skrywają upiorne tajemnice. Trójka rodzeństwa wiedzie normalne mieszczańskie życie. Brat, szanowany sędzia, utrzymuje dwie siostry, z których jedna jest kaleką, ofiarą amerykańskiego nalotu z czasów II wojny światowej. W podziwianym za szlachetność, poświęcenie i oddanie rodzinie sędzim nikt nie rozpoznaje byłego oficera SS, nikt nie kojarzy go ze zbrodniczą przeszłością.

Tak jak nikt nie zdaje sobie sprawy, że jego życie rodzinne podporządkowane jest jednej dacie 7 października, dniu urodzin Himmlera. Pomijając wierność zbrodniczej ideologii, nikt nie podejrzewa, że relacje między rodzeństwem naznaczone są perwersją, rozmaitymi patologiami, z kazirodztwem włącznie.

Zjadliwie i z demaskatorską pasją rozlicza się Bernhard z przemilczaną historią, która odciska piętno na współczesności. Historia drugiej wojny jest tu jednak pretekstem do refleksji na temat zbrodniczych idei, które wciąż odradzają się w rozmaitych zakątkach świata, prowadząc do kolejnych eksplozji okrucieństwa.


O B S A D A: Wera Milena LISIECKA, Klara Matylda PASZCZENKO, Rudolf Hoeller Andrzej WICHROWSKI


ZŁOTA MASKA za najlepsze przedstawienie sezonu 2010/2011
ZŁOTA MASKA dla Grzegorza Wiśniewskiego – najlepsza reżyseria w sezonie 2010/2011
ZŁOTA MASKA dla Mileny Lisieckiej – najlepsza rola kobieca w sezonie 2010/2011
ZŁOTA MASKA dla Matyldy Paszczenko – najlepsza rola kobieca w sezonie 2010/2011
ZŁOTA MASKA dla Andrzeja Wichrowskiego – najlepsza rola męska w sezonie 2010/2011


Materiały: Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi

amras chodzenie

[LITERATURA] „Amras. Chodzenie” Rozmowa Sławy Lisieckiej i Marcina Polaka

Chodzenie (1971) to arcymistrzowskie pod względem językowym i stylistycznym opowiadanie, w którym narrator i niejaki Oehler podczas wspólnego spaceru rozmawiają o naturze myślenia, rozumu i istnienia jako takiego.

Amras (1964) – dwaj bracia próbują popełnić samobójstwo, zostają odratowani i umieszczeni w Amras, w należącej do ich wuja wieży, która z jednej strony stanowi schronienie przed oszczerstwami ze strony społeczeństwa, z drugiej zaś więzienie.

Przekład: Sława Lisiecka

Wydawnictwo: OD DO


Opis: Austriackie Forum Kultury

[TEATR] „Plac bohaterów” Thomasa Bernharda w reż. Grzegorza Wiśniewskiego

Tłum wrzał. Słowo „skandal!” odmieniano przez wszystkie przypadki, przeciągłe gwizdy przerywano oskarżeniami o obrazę narodu, kalanie gniazda i marnowanie pieniędzy podatników. Przez policyjny kordon przeciskali się fotoreporterzy i operatorzy kamer kilkunastu różnych telewizji. Protestujący cytowali oburzonych polityków i biskupów, domagając się dymisji dyrektora teatru. Kontrmanifestanci natomiast relacjonowali ze zgorszeniem groźby, jakie wysyłano do realizatorów spektaklu, skandowali „precz z cenzurą” i przestrzegali się wzajemnie przed planowanym ponoć wybuchem ładunku krowiego łajna.

Premierowy wieczór 4 listopada 1988 roku przeszedł do historii jako Der Heldenplatz-Skandal. W wiedeńskim Burgtheater wystawiano prapremierę „Placu Bohaterów” Thomasa Bernharda.

Nad ostatnim dramatem kontrowersyjnego austriackiego pisarza pracuje właśnie Grzegorz Wiśniewski. Po świetnie przyjętym i wciąż granym na deskach Teatru Jaracza „Przed odejściem w stan spoczynku” reżyser sięga po „Plac Bohaterów”. O tym dlaczego „Plac Bohaterów” tak wstrząsnął austriackim społeczeństwem napisano już wiele. Na jakie odczytanie zdecyduje się Grzegorz Wiśniewski? Co w historii rodziny Schusterów okaże się dla realizatorów najważniejsze?


O B S A D A: Bronisław WROCŁAWSKI, Urszula GRYCZEWSKA, Milena LISIECKA, Marek NĘDZA, Zofia UZELAC, Barbara MARSZAŁEK, Agnieszka SKRZYPCZAK

[TEATR] „Plac bohaterów” Thomasa Bernharda w reż. Grzegorza Wiśniewskiego

Tłum wrzał. Słowo „skandal!” odmieniano przez wszystkie przypadki, przeciągłe gwizdy przerywano oskarżeniami o obrazę narodu, kalanie gniazda i marnowanie pieniędzy podatników. Przez policyjny kordon przeciskali się fotoreporterzy i operatorzy kamer kilkunastu różnych telewizji. Protestujący cytowali oburzonych polityków i biskupów, domagając się dymisji dyrektora teatru. Kontrmanifestanci natomiast relacjonowali ze zgorszeniem groźby, jakie wysyłano do realizatorów spektaklu, skandowali „precz z cenzurą” i przestrzegali się wzajemnie przed planowanym ponoć wybuchem ładunku krowiego łajna.

Premierowy wieczór 4 listopada 1988 roku przeszedł do historii jako Der Heldenplatz-Skandal. W wiedeńskim Burgtheater wystawiano prapremierę „Placu Bohaterów” Thomasa Bernharda.

Nad ostatnim dramatem kontrowersyjnego austriackiego pisarza pracuje właśnie Grzegorz Wiśniewski. Po świetnie przyjętym i wciąż granym na deskach Teatru Jaracza „Przed odejściem w stan spoczynku” reżyser sięga po „Plac Bohaterów”. O tym dlaczego „Plac Bohaterów” tak wstrząsnął austriackim społeczeństwem napisano już wiele. Na jakie odczytanie zdecyduje się Grzegorz Wiśniewski? Co w historii rodziny Schusterów okaże się dla realizatorów najważniejsze?


O B S A D A: Bronisław WROCŁAWSKI, Urszula GRYCZEWSKA, Milena LISIECKA, Marek NĘDZA, Zofia UZELAC, Barbara MARSZAŁEK, Agnieszka SKRZYPCZAK

cień

[MONODRAM] „Cień” Kamili Sammler / Elfriede Jelinek „Cienie. Eurydyka mówi”

Monodram Kamili Sammler jest opowieścią o przejściu. Aktorka odważa się na rozmowę o granicach. Wraz z Elfriede Jelinek wyznacza je i komentuje. Kamila Sammler na naszych oczach przekracza granicę pomiędzy światłem i ciemnością, pomiędzy teraźniejszością i przeszłością, kobietą i mężczyzną, żywym i martwym. W tej metaforycznej podróży pełno jest bólu i nadziei, ale również odpowiedzialności i determinacji. W tej podróży Kamila Sammler nie jest sama, towarzyszą jej dźwięki i obrazy, głosy i cienie. Otaczają ją fotografie, zdjęcia, które dla Kamila Sammler są ważnym partnerem jej artystycznego życia. Fotografie cieni. Monodram Kamili Sammler to intymna opowieść opowiedziana dla nas i w naszym imieniu.


Materiały: Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi

[TEATR] „Plac bohaterów” Thomasa Bernharda w reż. Grzegorza Wiśniewskiego

Tłum wrzał. Słowo „skandal!” odmieniano przez wszystkie przypadki, przeciągłe gwizdy przerywano oskarżeniami o obrazę narodu, kalanie gniazda i marnowanie pieniędzy podatników. Przez policyjny kordon przeciskali się fotoreporterzy i operatorzy kamer kilkunastu różnych telewizji. Protestujący cytowali oburzonych polityków i biskupów, domagając się dymisji dyrektora teatru. Kontrmanifestanci natomiast relacjonowali ze zgorszeniem groźby, jakie wysyłano do realizatorów spektaklu, skandowali „precz z cenzurą” i przestrzegali się wzajemnie przed planowanym ponoć wybuchem ładunku krowiego łajna.

Premierowy wieczór 4 listopada 1988 roku przeszedł do historii jako Der Heldenplatz-Skandal. W wiedeńskim Burgtheater wystawiano prapremierę „Placu Bohaterów” Thomasa Bernharda.

Nad ostatnim dramatem kontrowersyjnego austriackiego pisarza pracuje właśnie Grzegorz Wiśniewski. Po świetnie przyjętym i wciąż granym na deskach Teatru Jaracza „Przed odejściem w stan spoczynku” reżyser sięga po „Plac Bohaterów”. O tym dlaczego „Plac Bohaterów” tak wstrząsnął austriackim społeczeństwem napisano już wiele. Na jakie odczytanie zdecyduje się Grzegorz Wiśniewski? Co w historii rodziny Schusterów okaże się dla realizatorów najważniejsze?


O B S A D A: Bronisław WROCŁAWSKI, Urszula GRYCZEWSKA, Milena LISIECKA, Marek NĘDZA, Zofia UZELAC, Barbara MARSZAŁEK, Agnieszka SKRZYPCZAK

cień

[MONODRAM] „Cień” Kamili Sammler / Elfriede Jelinek „Cienie. Eurydyka mówi”

Monodram Kamili Sammler jest opowieścią o przejściu. Aktorka odważa się na rozmowę o granicach. Wraz z Elfriede Jelinek wyznacza je i komentuje. Kamila Sammler na naszych oczach przekracza granicę pomiędzy światłem i ciemnością, pomiędzy teraźniejszością i przeszłością, kobietą i mężczyzną, żywym i martwym. W tej metaforycznej podróży pełno jest bólu i nadziei, ale również odpowiedzialności i determinacji. W tej podróży Kamila Sammler nie jest sama, towarzyszą jej dźwięki i obrazy, głosy i cienie. Otaczają ją fotografie, zdjęcia, które dla Kamila Sammler są ważnym partnerem jej artystycznego życia. Fotografie cieni. Monodram Kamili Sammler to intymna opowieść opowiedziana dla nas i w naszym imieniu.


Materiały: Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi

[TEATR] „Plac bohaterów” Thomasa Bernharda w reż. Grzegorza Wiśniewskiego

Tłum wrzał. Słowo „skandal!” odmieniano przez wszystkie przypadki, przeciągłe gwizdy przerywano oskarżeniami o obrazę narodu, kalanie gniazda i marnowanie pieniędzy podatników. Przez policyjny kordon przeciskali się fotoreporterzy i operatorzy kamer kilkunastu różnych telewizji. Protestujący cytowali oburzonych polityków i biskupów, domagając się dymisji dyrektora teatru. Kontrmanifestanci natomiast relacjonowali ze zgorszeniem groźby, jakie wysyłano do realizatorów spektaklu, skandowali „precz z cenzurą” i przestrzegali się wzajemnie przed planowanym ponoć wybuchem ładunku krowiego łajna.

Premierowy wieczór 4 listopada 1988 roku przeszedł do historii jako Der Heldenplatz-Skandal. W wiedeńskim Burgtheater wystawiano prapremierę „Placu Bohaterów” Thomasa Bernharda.

Nad ostatnim dramatem kontrowersyjnego austriackiego pisarza pracuje właśnie Grzegorz Wiśniewski. Po świetnie przyjętym i wciąż granym na deskach Teatru Jaracza „Przed odejściem w stan spoczynku” reżyser sięga po „Plac Bohaterów”. O tym dlaczego „Plac Bohaterów” tak wstrząsnął austriackim społeczeństwem napisano już wiele. Na jakie odczytanie zdecyduje się Grzegorz Wiśniewski? Co w historii rodziny Schusterów okaże się dla realizatorów najważniejsze?


O B S A D A: Bronisław WROCŁAWSKI, Urszula GRYCZEWSKA, Milena LISIECKA, Marek NĘDZA, Zofia UZELAC, Barbara MARSZAŁEK, Agnieszka SKRZYPCZAK

Kathrin Roeggla

Między Google i McKinseyem. Życie w sieci, globalna digitalizacja i zanik osobowości. Spotkanie z austriacką pisarką Kathrin Rögglą

Kathrin Röggla (ur. 1971 w Salzburgu, mieszka w Berlinie) nazywana jest córką Elfriede Jelinek. Porównanie to jest trafne, jeśli założymy, że wyróżnikami twórczości obu autorek są krytyka języka i gra językowa, obnażające słabości i patologie współczesnych społeczeństw, oraz bezwzględna krytyka zniewolenia jednostki poprzez pozornie demokratyczne, w istocie zaś ograniczające indywidualność mechanizmy władzy. O ile jednak Jelinek interesuje się nie tylko problemami globalnymi (na przykład wojną w Iraku czy terroryzmem), przede wszystkim koncentrując się na krytyce współczesnej Austrii i na jej braku rozliczenia z przeszłością, to Röggla deklaruje otwarcie, że ojczyzna nie jest jej tematem, wypaliłaby się, zajmując się Austrią. Obserwuje społeczności świata, młodych ludzi, nowe rynki pracy, kontakty między Europą i tak zwanymi krajami rozwijającymi się. Opisuje zagrożenia, patologie, niebezpieczeństwa groźniejsze niż wojna, bo niewidoczne, ładnie opakowane, stanowiące pozór życia w luksusie i w wolności. W rzeczywistości, zdaniem pisarki, żyjemy w korporacyjnym porządku i ograniczamy nasz język do ogólnie zrozumiałych, odartych z własnego znaczenia słów: monitoring, good governance, consultancy, benchmarks, assessement…

Prowadzenie: prof. Joanna Jabłkowska (Uniwersytet Łódzki)

Spotkanie po polski i niemiecku, z tłumaczeniem konsekutywnym na polski


Opis: Austriackie Forum Kultury

Peter Turrini / fot. Moritz Schell
Literatura / Filozofia, Teatr,

Peter Turrini kocha ten kraj

Teatr Turriniego jest jedynym, w którym możliwe jest „zniszczenie i odrodzenie”. To przestrzeń, która stanowi „miejsce zakłóceń i burzenia”. Co z ową artystyczną, a wręcz niekiedy ideologiczną wizją ma wspólnego Polska? Oddajmy głos prof. Edwardowi Białkowi z Uniwersytetu Wrocławskiego.
polowanie ursula

[WARSZTAT] Ursula Poznanski „Polowanie” / O kobiecym kryminale

Na przykładzie „Polowania” przyjrzymy się sposobom na to, jak można rozmontować klasyczny model amerykańskiego, ciemnego kryminału czy powieści detektywistycznej. Dlatego w gęstym, dobrze napisanym i opartym o ciekawy pomysł „Polowaniu” będzie nas interesowała przede wszystkim postać głównej bohaterki – śledczej Beatrice Kaspary. Odpowiemy też na pytanie, co w kryminale można zmienić, by ciągle pozostał kryminałem?


Opis: Austriackie Forum Kultury

The Congregation / Alex Hall
Literatura / Filozofia, Teatr,

Na skraju wytrzymałości [Waldemar Zawodziński / Wywiad]

no comment
Na polskiej scenie teatralnej znów rozlegnie się szczery i bezkompromisowy głos austriackiego dramaturga – Petera Turriniego. Tym razem w dwugłosie z dyrektorem Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi. O sztuce Z miłości skandalisty austriackiej dramaturgii, roli teatralnego przewodnika i kondycji współczesności opowiada reżyser Waldemar Zawodziński.
Literatura / Filozofia, Teatr,

Turrini i Jelinek w Łodzi!

Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi po raz kolejny sięga po austriackich twórców dramaturgicznych. W styczniu na deskach łódzkiego teatru premiera Z miłości sztandarowego zwolennika poetyki skandalu – Petera Turriniego. Wciąż grany jest Cień na podstawie Elfriede Jelinek.
Recenzje,

Nasze spojrzenie na 2017 rok!

Zapraszamy na podsumowanie wydarzeń kulturalnych, w których mieliśmy okazję uczestniczyć lub czasami tylko obserwować z daleka. To był dla nas bardzo ważny rok. Stawialiśmy swoje pierwsze kroki. Zobaczcie Austrię i Polskę naszymi oczami!

[TEATR] „Plac bohaterów” Thomasa Bernharda w reż. Grzegorza Wiśniewskiego

Tłum wrzał. Słowo „skandal!” odmieniano przez wszystkie przypadki, przeciągłe gwizdy przerywano oskarżeniami o obrazę narodu, kalanie gniazda i marnowanie pieniędzy podatników. Przez policyjny kordon przeciskali się fotoreporterzy i operatorzy kamer kilkunastu różnych telewizji. Protestujący cytowali oburzonych polityków i biskupów, domagając się dymisji dyrektora teatru. Kontrmanifestanci natomiast relacjonowali ze zgorszeniem groźby, jakie wysyłano do realizatorów spektaklu, skandowali „precz z cenzurą” i przestrzegali się wzajemnie przed planowanym ponoć wybuchem ładunku krowiego łajna.

Premierowy wieczór 4 listopada 1988 roku przeszedł do historii jako Der Heldenplatz-Skandal. W wiedeńskim Burgtheater wystawiano prapremierę „Placu Bohaterów” Thomasa Bernharda.

Nad ostatnim dramatem kontrowersyjnego austriackiego pisarza pracuje właśnie Grzegorz Wiśniewski. Po świetnie przyjętym i wciąż granym na deskach Teatru Jaracza „Przed odejściem w stan spoczynku” reżyser sięga po „Plac Bohaterów”. O tym dlaczego „Plac Bohaterów” tak wstrząsnął austriackim społeczeństwem napisano już wiele. Na jakie odczytanie zdecyduje się Grzegorz Wiśniewski? Co w historii rodziny Schusterów okaże się dla realizatorów najważniejsze?


O B S A D A: Bronisław WROCŁAWSKI, Urszula GRYCZEWSKA, Milena LISIECKA, Marek NĘDZA, Zofia UZELAC, Barbara MARSZAŁEK, Agnieszka SKRZYPCZAK

[TEATR] „Plac bohaterów” Thomasa Bernharda w reż. Grzegorza Wiśniewskiego

Tłum wrzał. Słowo „skandal!” odmieniano przez wszystkie przypadki, przeciągłe gwizdy przerywano oskarżeniami o obrazę narodu, kalanie gniazda i marnowanie pieniędzy podatników. Przez policyjny kordon przeciskali się fotoreporterzy i operatorzy kamer kilkunastu różnych telewizji. Protestujący cytowali oburzonych polityków i biskupów, domagając się dymisji dyrektora teatru. Kontrmanifestanci natomiast relacjonowali ze zgorszeniem groźby, jakie wysyłano do realizatorów spektaklu, skandowali „precz z cenzurą” i przestrzegali się wzajemnie przed planowanym ponoć wybuchem ładunku krowiego łajna.

Premierowy wieczór 4 listopada 1988 roku przeszedł do historii jako Der Heldenplatz-Skandal. W wiedeńskim Burgtheater wystawiano prapremierę „Placu Bohaterów” Thomasa Bernharda.

Nad ostatnim dramatem kontrowersyjnego austriackiego pisarza pracuje właśnie Grzegorz Wiśniewski. Po świetnie przyjętym i wciąż granym na deskach Teatru Jaracza „Przed odejściem w stan spoczynku” reżyser sięga po „Plac Bohaterów”. O tym dlaczego „Plac Bohaterów” tak wstrząsnął austriackim społeczeństwem napisano już wiele. Na jakie odczytanie zdecyduje się Grzegorz Wiśniewski? Co w historii rodziny Schusterów okaże się dla realizatorów najważniejsze?


O B S A D A: Bronisław WROCŁAWSKI, Urszula GRYCZEWSKA, Milena LISIECKA, Marek NĘDZA, Zofia UZELAC, Barbara MARSZAŁEK, Agnieszka SKRZYPCZAK

[TEATR] „Plac bohaterów” Thomasa Bernharda w reż. Grzegorza Wiśniewskiego

Tłum wrzał. Słowo „skandal!” odmieniano przez wszystkie przypadki, przeciągłe gwizdy przerywano oskarżeniami o obrazę narodu, kalanie gniazda i marnowanie pieniędzy podatników. Przez policyjny kordon przeciskali się fotoreporterzy i operatorzy kamer kilkunastu różnych telewizji. Protestujący cytowali oburzonych polityków i biskupów, domagając się dymisji dyrektora teatru. Kontrmanifestanci natomiast relacjonowali ze zgorszeniem groźby, jakie wysyłano do realizatorów spektaklu, skandowali „precz z cenzurą” i przestrzegali się wzajemnie przed planowanym ponoć wybuchem ładunku krowiego łajna.

Premierowy wieczór 4 listopada 1988 roku przeszedł do historii jako Der Heldenplatz-Skandal. W wiedeńskim Burgtheater wystawiano prapremierę „Placu Bohaterów” Thomasa Bernharda.

Nad ostatnim dramatem kontrowersyjnego austriackiego pisarza pracuje właśnie Grzegorz Wiśniewski. Po świetnie przyjętym i wciąż granym na deskach Teatru Jaracza „Przed odejściem w stan spoczynku” reżyser sięga po „Plac Bohaterów”. O tym dlaczego „Plac Bohaterów” tak wstrząsnął austriackim społeczeństwem napisano już wiele. Na jakie odczytanie zdecyduje się Grzegorz Wiśniewski? Co w historii rodziny Schusterów okaże się dla realizatorów najważniejsze?


O B S A D A: Bronisław WROCŁAWSKI, Urszula GRYCZEWSKA, Milena LISIECKA, Marek NĘDZA, Zofia UZELAC, Barbara MARSZAŁEK, Agnieszka SKRZYPCZAK