Przeglądanie po tagach

austriackie forum kultury

martin pollack

[PUBLICYSTYKA] Spotkanie z Martinem Pollackiem i Katarzyną Bielas / Wywiad rzeka „Tropiciel złych historii”

Martin Pollack to jeden z najbardziej rozpoznawalnych współczesnych austriackich intelektualistów. Książka „Śmierć w bunkrze”, opowiadająca jego historię rodzinną, poświęcona ojcu pisarza, który był członkiem gestapo i zbrodniarzem wojennym, weszła już do kanonu literatury dotyczącej tożsamości, winy i odpowiedzialności, a autor stał się w Polsce symbolem etycznego i humanistycznego pisarstwa.

Jego osobiste i zawodowe związki z Polską trwają już ponad pięćdziesiąt lat. W związku z krytyką polityki PRL-owskich władz w latach osiemdziesiątych jako osoba niepożądana miał zakaz przekraczania polskiej granicy. Po upadku komunizmu przez kilka lat, do 1998 roku, był korespondentem “Der Spiegel” w Polsce. Po powrocie do Austrii pozostał przyjacielem i rzecznikiem Polski, czego wyraz daje w swojej działalności dziennikarskiej i translatorskiej – przełożył na niemiecki m.in. książki Ryszarda Kapuścińskiego, Mariusza Wilka, Andrzeja Bobkowskiego.

W 2010 roku otrzymał Nagrodę im. Georga Dehio. W marcu 2011 roku odebrał Lipską Nagrodę Książkową na rzecz Porozumienia Europejskiego, a w 2012 został uhonorowany tytułem Ambasadora Nowej Europy. Jest także laureatem Nagrody im. Karla Dedeciusa przyznawanej najlepszym tłumaczom literatury polskiej na niemiecki i niemieckiej na polski oraz Nagrody Kulturalnej Górnej Austrii w dziedzinie literatury. W 2016 roku otrzymał Nagrodę Translatorską dla Tłumaczy Ryszarda Kapuścińskiego za całokształt twórczości translatorskiej.


Katarzyna Bielas, absolwentka polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim, od 1989 roku dziennikarka “Gazety Wyborczej”, obecnie “Dużego Formatu”. Zajmuje się szeroko pojętą tematyką kulturalną. Przeprowadziła rozmowy z wieloma znanymi ludźmi kultury – pisarzami, reżyserami, aktorami, operatorami, muzykami, psychologami, naukowcami. Za swoje teksty w 2007 roku otrzymała Nagrodę Fundacji Równości “Hiacynt”, za najlepsze wywiady prasowe Nagrodę im. Barbary N. Łopieńskiej (2007), Grand Press (2010) i Honorowe Wyróżnienie Nagrody im. Macieja Łukasiewicza przyznawane przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich (2011). Jest współautorką (razem z Jackiem Szczerbą) dwóch książek-wywiadów – z Andrzejem Łapickim „Po pierwsze: zachować dystans” (1999) oraz z Tadeuszem Konwickim „Pamiętam, że było gorąco” (2001). Rozmowy wydała też w zbiorach „Niesformatowani” (2007), „Dzianina z mięsa” (2009) oraz „Co byś powiedział sobie młodemu?” (2016)


Informacje: Austriackie Forum Kultury

martin pollack

[PUBLICYSTYKA] Spotkanie z Martinem Pollackiem i Katarzyną Bielas / Wywiad rzeka „Tropiciel złych historii”

Martin Pollack to jeden z najbardziej rozpoznawalnych współczesnych austriackich intelektualistów. Książka „Śmierć w bunkrze”, opowiadająca jego historię rodzinną, poświęcona ojcu pisarza, który był członkiem gestapo i zbrodniarzem wojennym, weszła już do kanonu literatury dotyczącej tożsamości, winy i odpowiedzialności, a autor stał się w Polsce symbolem etycznego i humanistycznego pisarstwa.

Jego osobiste i zawodowe związki z Polską trwają już ponad pięćdziesiąt lat. W związku z krytyką polityki PRL-owskich władz w latach osiemdziesiątych jako osoba niepożądana miał zakaz przekraczania polskiej granicy. Po upadku komunizmu przez kilka lat, do 1998 roku, był korespondentem “Der Spiegel” w Polsce. Po powrocie do Austrii pozostał przyjacielem i rzecznikiem Polski, czego wyraz daje w swojej działalności dziennikarskiej i translatorskiej – przełożył na niemiecki m.in. książki Ryszarda Kapuścińskiego, Mariusza Wilka, Andrzeja Bobkowskiego.

W 2010 roku otrzymał Nagrodę im. Georga Dehio. W marcu 2011 roku odebrał Lipską Nagrodę Książkową na rzecz Porozumienia Europejskiego, a w 2012 został uhonorowany tytułem Ambasadora Nowej Europy. Jest także laureatem Nagrody im. Karla Dedeciusa przyznawanej najlepszym tłumaczom literatury polskiej na niemiecki i niemieckiej na polski oraz Nagrody Kulturalnej Górnej Austrii w dziedzinie literatury. W 2016 roku otrzymał Nagrodę Translatorską dla Tłumaczy Ryszarda Kapuścińskiego za całokształt twórczości translatorskiej.


Katarzyna Bielas, absolwentka polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim, od 1989 roku dziennikarka “Gazety Wyborczej”, obecnie “Dużego Formatu”. Zajmuje się szeroko pojętą tematyką kulturalną. Przeprowadziła rozmowy z wieloma znanymi ludźmi kultury – pisarzami, reżyserami, aktorami, operatorami, muzykami, psychologami, naukowcami. Za swoje teksty w 2007 roku otrzymała Nagrodę Fundacji Równości “Hiacynt”, za najlepsze wywiady prasowe Nagrodę im. Barbary N. Łopieńskiej (2007), Grand Press (2010) i Honorowe Wyróżnienie Nagrody im. Macieja Łukasiewicza przyznawane przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich (2011). Jest współautorką (razem z Jackiem Szczerbą) dwóch książek-wywiadów – z Andrzejem Łapickim „Po pierwsze: zachować dystans” (1999) oraz z Tadeuszem Konwickim „Pamiętam, że było gorąco” (2001). Rozmowy wydała też w zbiorach „Niesformatowani” (2007), „Dzianina z mięsa” (2009) oraz „Co byś powiedział sobie młodemu?” (2016)


Informacje: Austriackie Forum Kultury

Rudolf Steiner

[WYKŁAD] Świat w okresie przełomu: aktualna sytuacja polityczna i społeczna Europy

Współczesne wojny, przewroty polityczne, kryzys migracyjny ukazują problemy, które nie mogą zostać rozwiązane w oparciu o dotychczasowy sposób myślenia. Również lęki i odrzucanie powodowane antypatią w żadnym wypadku nie mogą pomóc w znalezieniu drogi na przyszłość. Potrzebne jest raczej zrozumienie głębiej ukrytych związków, co jest istotnym warunkiem do koniecznej przemiany duchowej. To ona może doprowadzić do społecznych i politycznych reform. Wykład dr. Markusa Osterriedera w ramach wykładów „Dziedzictwo Rudolfa Steinera”.

[WYSTAWA] Otwarcie wystawy „Utrata równowagi”

Ta wystawa może przyprawiać o zawrót głowy. Artyści wychodzą poza to, co ustalone i poszukują innych stanów świadomości. Wciągają publiczność do konfrontacji z jej własnymi przekonaniami.

Wystawa grupowa „Utrata równowagi” powstała w wyniku projektu artystyczno-badawczego Dizziness – A Resource, realizowanego od 2014 roku przez Ruth Anderwald i Leonharda Gronda w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu, we współpracy z Instytutem Psychologii Uniwersytetu w Grazu. Stany rozchwiania stają się tu punktem wyjścia do poszukiwań z pogranicza filozofii, kulturoznawstwa, medycyny, badań nad kreatywnością i innowacjami.

Na wystawie będzie można zobaczyć prace trzydziestu trzech artystów z całego świata, powstałe w drugiej połowie XX i w XXI wieku. Dzieła te przyprawiają widzów o tytułową utratę równowagi. Z rozmysłem stosowane są strategie artystyczne zmuszające publiczność do konfrontacji z jej własnymi przekonaniami, kierunkami myślenia i intencjami. Artyści prowokują do kwestionowania ustalonych zasad czy zachodzących w świecie zmian. Wychodzą poza to, co już ustalone, poza ogólnie przyjęte ramy myślenia.

[FILM/WYKŁAD] Animacje Marii Lassnig

„I wanted to be the liberty of Austria, but I got a bad cold” – Autoironia i analiza własnego podmiotu oraz relacji w świecie w filmowej twórczości Marii Lassnig

Twórczość Marii Lassnig zapewne można zaliczyć do feministycznej. Autoanaliza zawarta w jej pracach malarskich, bardzo często nie pozbawiona dozy zdrowej autoironii, dała podwaliny pod budowanie podmiotowości kobiecej w przestrzeni publicznej. Prócz malarstwa Lassnig zajmowała się również krótkim metrażem — animacją i filmem eksperymentalnym. I temu okresowi będzie poświęcone spotkanie, a konkretnie — pracom, które skupiają się na analizie kobiecej podmiotowości i relacjom. Zwłaszcza że te ostatnie są przez nią traktowane w niestandardowy sposób w kontekście panujących w tamtym czasie prowokacyjnych tendencji w artystycznym ruchu feministycznym. Jej „oko kamery” sprawnie analizuje relacje damsko-męskie, jednocześnie dystansując się do nich za pomocą ironii, co czyni filmy artystki lekkimi i miłymi w odbiorze.

Aleksandra Hirszfeld — filozofka działająca w polu sztuki, praktyk kuratorskich i teorii nowych mediów. Jej prace artystyczno-badawcze skupiają się w głównej mierze na analizie mikroaktywności w tkance społeczno-kulturowej. (http://hirszalex.art.pl/). Wykładowczyni zewnętrzna w Akademii Leona Koźmińskiego i w Warszawskiej Szkole Filmowej. Niezależna dziennikarka współpracująca m.in. z „Monitor Magazine”, dwutygodnik.com, artandsciencemeeting.pl. Jest także autorką książki Co rządzi obrazem. Powtórzenie w sztukach audiowizualnych (Universtias, 2015). Na jesieni nakładem wydawnictwa Kultura Gniewu ma ukazać się Istota — erotyczna powieść graficzna, której jest współautorką.

[Festiwal Singera/Dyskusja] Spotkanie z Claudią Erdheim wokół książki „Już od dawna niekoszernie. Historia pewnej rodziny”

Książka Claudii Erdheim jest sagą rodzinną, która wiedzie przez cztery pokolenia. Tytuł porusza ważny problem – los pewnej żydowskiej rodziny, ukształtowany po pierwsze przez wewnętrzny rozwój, odsunięcie się od rytualnych nakazów na rzecz pragmatycznego sposobu życia, po drugie zaś będący pod silnym negatywnym wpływem zewnętrznej, politycznej historii. Na jej wewnętrzną historię, cień rzuca historia Europy Środkowej XX wieku, która prowadzi do katastrofalnych skutków.

(Ze wstępu prof. Aloisa Woldana)

[Festiwal Singera] Otwarcie wystawy „Two Family Archives”

Artyści prowadzą badania nad rodzinnymi historiami i pracują ze swoim rodzinnym dziedzictwem od ponad 20 lat. Podczas gdy Lev jest synem ocalonego z Holokaustu, Derschmidt musi mierzyć się z faktem, że pokolenia jego dziadków i pradziadków działały aktywnie, jako naziści. Projekt Two Family Archives jest próbą odpowiedzi na pytanie o wpływ historii rodziny na nasze indywidualne biografie oraz próbą odnalezienia nowego sposobu mówienia o dziedzictwie transpokoleniowym, wolnego od ograniczeń społecznych, ułatwiającym na nowo rozpoczęcie dialogu.

Idea Two Family Archives zrodziła się podczas pobytu Shimona Leva jako artysty-rezydenta w Wiedniu w 2012 roku, w konkursie rozpisanym przez projekt badawczy wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych, kierowany przez Friedemanna Derschmidta. Artyści, izraelski i austriacki, próbują stawić czoła sprzecznym i trudnym aspektom Holokaustu. Obaj śledzą swoje historie rodzinne, ich prace jednak uderzająco się różnią. Jeden, którego rodzina na stałe mieszkała w Austrii, dysponuje mnóstwem materiału. Drugiemu natomiast wystarczyć musi kilka zdjęć i przedmiotów z życia jego rodziny w Wiedniu i Berlinie. Z okazji XIV edycji Festiwalu Warszawa Singera obaj artyści odtworzą swoje rodzinne związki z Polską.

Po wernisażu spotkanie z artystami Friedemannem Derschmidtem i Shimonem Levem

[WYKŁAD] “Polskie niezauważone Oskary! Ponad 50!!!”

Polska przyznaje się do 8 laureatów Oscara. Tymczasem milczy o pozostałych 28, którzy zdobyli w sumie ponad 50 statuetek. Trzydziestu sześciu twórców urodzonych na terenach obecnej lub przedrozbiorowej Polski zdobyło w sumie ponad 60 Oscarów. Sama zresztą nagroda jest pomysłem naszego rodaka. Co więc spowodowało, że jednych czcimy a innych pomijamy? O historii tej nagrody, jej przepisach i przygodach z nią związanych niewiele wiemy, a warto!