Przeglądanie przez kategorie

Teatr

Fragment plakatu do opery "Immanuel Kant" (2017) w Operze Wrocławskiej
Muzyka, Teatr,

Kant mógłby się dziś przydać [Leszek Możdżer / Wywiad]

Boska intuicyjność Thomasa Bernharda i Immanuela Kanta nierzadko wyrzuca czytelnika poza ramy jakiegokolwiek dyskursu. Nierzadko odbiorca jest jedynie niemym fragmentem ich wielkiej, metafizycznej gry – tym bardziej, gdy bawią się razem. Pojawił się jednak głos, który każe nam przewartościować radykalny Bernhardowski schemat. O twórczości Austriaka zamkniętej w tragikomicznej operze opowiada Leszek Możdżer.
Fritz Karl w filmie "Die Verhaftung des Johann Nepomuk Nestroy" w reż. Dietera Bernera (2000)
Teatr,

Turrini z wizytą u Nestroya: Czy jestem już klasykiem?

Jego dramaty oskarżały i demaskowały, wyszydzały i piętnowały, szokowały i budziły kontrowersje, przekraczały granice i naruszały świętości, stawiały niewygodne pytania i proponowały fundamentalistyczne odpowiedzi. Prof. Lucjan Puchalski zastanawia się nad rolą Petera Turriniego we współczesnej dramaturgii austriackiej.
Peter Turrini / fot. Moritz Schell
Literatura / Filozofia, Teatr,

Peter Turrini kocha ten kraj

Teatr Turriniego jest jedynym, w którym możliwe jest „zniszczenie i odrodzenie”. To przestrzeń, która stanowi „miejsce zakłóceń i burzenia”. Co z ową artystyczną, a wręcz niekiedy ideologiczną wizją ma wspólnego Polska? Oddajmy głos prof. Edwardowi Białkowi z Uniwersytetu Wrocławskiego.
The Congregation / Alex Hall
Literatura / Filozofia, Teatr,

Na skraju wytrzymałości [Waldemar Zawodziński / Wywiad]

Na polskiej scenie teatralnej znów rozlegnie się szczery i bezkompromisowy głos austriackiego dramaturga – Petera Turriniego. Tym razem w dwugłosie z dyrektorem Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi. O sztuce Z miłości skandalisty austriackiej dramaturgii, roli teatralnego przewodnika i kondycji współczesności opowiada reżyser Waldemar Zawodziński.
Literatura / Filozofia, Teatr,

Turrini i Jelinek w Łodzi!

Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi po raz kolejny sięga po austriackich twórców dramaturgicznych. W styczniu na deskach łódzkiego teatru premiera Z miłości sztandarowego zwolennika poetyki skandalu – Petera Turriniego. Wciąż grany jest Cień na podstawie Elfriede Jelinek.
Traumnovelle, na zdjęciu A.Osik, fot. M. Szwed
Teatr,

„Traumnovelle” na 51. Wrocławskich Spotkaniach Teatrów Jednego Aktora

Najstarszy festiwal monodramu na świecie, który w 2016 roku obchodził jubileusz 50-lecia, w 2017 roku będzie odbywał się w formule zatytułowanej MONO: Mono-Autor Różewicz i Mono-Reżyser Miedziewski. W programie 51. WROSTJA pojawi się m.in. pięć spektakli zrealizowanych wg twórczości Tadeusza Różewicza i trzy różne spektakle wyreżyserowane przez Stanisława Miedziewskiego.
Listy do Mileny, fot. Iwona Bandzarewicz, na zdj. Kajetan Mojsak
Recenzje, Teatr,

Oddany K. [Spektakl „Listy do Mileny” Recenzja]

Cztery Mileny i podwójny Kafka plus guwernantka. Spektakl „Listy do Mileny” w reżyserii Macieja Gorczyńskiego jest obrazem inteligentnym i wrażliwym.  Intymna korespondencja Franza Kafki z Mileną Jesenską, tłumaczką jego twórczości na język czeski, jest poetyckim i tanecznym zapisem miłości wyobrażonej, pełnej wyimaginowanej namiętności, złudzeń, nadziei i wątpliwości.
Błędny rycerz, Oskar Kokoschka, 1915
Literatura / Filozofia, Teatr,

Przeciw głupocie i kłamstwu – Ödön von Horváth

Demaskować świadomość i jednoczyć ironię z realizmem – tak zwykł mawiać o swoim powołaniu Ödön von Horváth – austriacki dramatopisarz i prozaik. W sztukach urasta do rangi najwyższej próby obserwatora, którego nieomylność, o znamionach boskiej doskonałości, w opiniowaniu rzeczywistości staje się postrachem dla zaściankowych i zmanierowanych mas o tyluż obliczach moralności co szkieł ustawionych w ich wypolerowanych serwantkach.
Storm in the Mountains, Albert Bierstadt, 1870
Teatr,

Zmagania Hermanna Brocha

Wyżej cenił sobie prawdę niż pozorną iluzję. O tej pierwszej pisał bez zbędnej nonszalancji – elegancko i w sedno. Hermann Broch był myślicielem-moralistą, który próbował zdefiniować zagrażający ludzkości upadek wartości, tym samym szukając etycznego rozwiązania owej „masowej psychozy”.
Głodne dziecko, reż. Judyta Berłowska, Małopolski Ogród Sztuki, fot. Grzegorz Mart
Teatr,

W kręgu samotności

„Tu powstaje sukces. Tu tworzy się istnienia. Tu produkuje się przyszłość. Tu planuje się i niszczy. Tu się ludzie rodzą i tu się ich wymazuje. […] Tu się robi właściwie wszystko”. Te słowa, wypowiedziane przez bohaterkę jednego z dramatów Roberta Woelfa, są najbliższe opisaniu współczesnej dramaturgii austriackiej – o niej opowiada dr Maciej Ganczar.